★☆★FIC THE GAZETTE II★☆★
posted on 19 Dec 2008 19:55 by reinei in FIC
Part 2
“หวัดดีเรตะ” ร่างชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันกล่าวทักทายเมื่อมาถึงห้องแต่งตัวเขาสูงน้อยกว่าเรตะเพียงสิบกว่าเซ็นเท่านั้น ด้วยน้ำเสียงที่ใหญ่ทรงพลังของเขา เขาถึงก้าวเข้ามาอยู่ในวงนี้อย่างง่ายดาย“เป็นงัยบ้างรูกิ..คิดถึงฉันถึงกับนอนตื่นสายเลยหรอ”น้ำเสียงที่สุขุมนุ่มเย็นของผู้ชายตัวสูงเรือนผมสีทองพูดออกมาเบาๆทำให้รูกิถึงกับหลบสายตา เรตะเอื้อมมือไปคว้าเอวรูกิเข้ามากอดด้วยความโหยหา“เรตะปล่อยเถอะฉันจาไปแต่งตัว”เสียงทรงพลังของรูกิกล่าวออกมาพลางเงียบไปนานเขาเป็นแฟนกับเรตะนิ่ แต่...สายตาของอาโออิทำไมถึงทำให้ร่างเล็กๆนั้นหวั่นไหว“ฉันยังไม่หายคิดถึงนายเลยช่วงนี้พวกเรามัวแต่ซ้อมเตรียมตัวที่จะแข่งงานนี้มันทำให้ฉันคิดถึงนายมาก”เรตะพูดขณะเอาคางทมาเกยที่ไหล่ของรูกิพลางกระชับต้นแขนให้แน่น“นี้เรตะอีกสองชั่วโมงเราจะเริ่มแข่งแล้วนะ..ฉันยังไม่ได้แต่งหน้า..ยังไม่ได้ซ้อมครั้งสุดท้ายเลย”คำพูดที่ดูเหมือนจะสนใจในการแข่งขันครั้งนี้มันไม่ได้ทำให้คนตัวสูงนั้นรู้สึกดีขึ้นมาเลยมันมีอะไรบางอย่างอยู่ในคำพูดนั้นที่เรตะฟังแล้วรู้สึกถึงของความเหินห่างและความเย็นชาของคนในอ้อมกอดเขาเขาหลับตาซักพักแล้วปล่อยรูกิไปแต่งตัว“พวกนั้นซ้อมกันอยู่ที่ห้องซ้อมนะ..นายแต่งตัวแล้วรีบไปซ้อมนะ”เรตะปล่อยผู้ชายตรุงหน้าเขาอย่างง่ายดายพลางบอกด้วยรอยยิ้มที่บางเบา รูกิเดินหน้าไปยังห้องแต่งตัวโดยไม่ได้หันมามองหน้าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าแฟน เรตะยืนอยู่ที่เดิมพลางสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นทิ้งไปแต่มันก็ไม่เป็นผลซักทีเขาเลยเดินแยกไปห้องซ้อมซึ่งมีอาโออิ และไคมาซ้อมอยู่ก่อนแล้วเขาบรรเลงเพลงที่ร้อนแรงเพื่อที่จะปลดปล่อยอารมณ์ที่สับสนของเขา“เรตะนายเป็นอะไรนะ”ชายร่างสูงเรือนผมสีดำยาวถึงกลางหลังถามหลังจากเพื่อนตัวเองเล่นเบสด้วยอารมณ์แทนที่จะเล่นตามทำนองหรือว่าเรตะจะรู้เรื่องแล้ว เขาไม่อยากให้เรตะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเจากับรูกิในเมื่อเรตะเป็นเพื่อนของเขาและรูกิก็เป็นแฟนกับเรตะแต่เขาเองที่เป็นคนแย่งรูกิไปจากเรตะเขาไม่ตั้งใจที่จะทำให้เรื่องมันเป็นอย่างงี้“ไม่มีอะไรหรอกอาโออิฉันแค่หงุดหงิดนิดหน่อยเดี๋ยวมันก็หาย”เรตะพูดออกไปพลางมือก็ดีดเบสไปด้วยทำนองที่ร้อนแรง“ท่านายไม่มีสมาธิที่จะเล่นงานนี้ไม่ต้องแข่งหรอกมั้งฉันกลัวจะแพ้ว่ะ”ไคพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปนานเขารู้เรื่องทุกอย่างเพียงแต่เขาไม่สามารถช่วยผู้ชายคนนี้ได้เลยคนที่เขารัก เพียงแต่เขาจะพูดแดกดันเพื่อให้เรตะคิดได้เพียงเท่านั้น เรตะคงจะเริ่มระแคะระคายเรื่องของอาโอยอิกับรูกิแล้วสิน่ะ“อืมฉันรู้แล้วงั้นเรามาซ้อมกันต่อดีกว่า”เรตะพูดพลางดีดเบสคลอไปกับเสียงกีต้าร์และกลองซึ่งมันทำให้เกิดเสียงที่ไพเราะและร้อนแรงมากจริงๆ“อ้าว...หวัดดีทุกคนคือฉันแต่งหน้าอยู่อ่ะเลยมาสาย”รูกิเปิดประตูห้องซ้อมเข้าไปแวบหนึ่งเขาหันไปมาหน้าอาโอยอิก่อนที่จะทำหน้าที่นักร้องของวงต่อไป และกริยาของรูกินั้นไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของเรตะเลยเพียงแต่เขาไม่อยากพูดมันออกมาไม่อยากเสียทั้งเพื่อนทั้งคนที่ตัวเองรัก“อีก10นาทีได้เวลาขึ้นแสดงแล้วนะค่ะ”เสียงสต๊าฟตะโกนเข้ามาภายในห้องอัดทำให้บุคคลในห้องอัดทั้ง 4 ยืนนิ่งเงียบด้วยหัวใจที่พร้อมจะะเบิดพวกเขาตื่นเต้นทุกครั้งที่ไปแสดงต่อหน้าผู้คนมากหน้าหลายตา“พร้อมมั้ย”รูกิถามด้วยเสียงอันทรงพลังและมีอำนาจแล้วยื่นมืออกมาให้เรตะ อาโออิ ไคจับพวกเขาผสานมือกันพลางสูดลมให้ใจเข้าลึกๆเพื่อเป็นการเรียกความบ้าคลั่งที่อยู่ในตัวให้ออกมาเสียงเพลงจากเพื่อนๆวงอื่นค่อยๆเบาลงแต่เสียงหัวใจของนัดดนตรีฝึกหัดทั้ง 4 คนไม่ได้เงียบตามไปด้วยพวกเขาประสานมือกันแล้วจ้องหน้ากันพลางซื่อความหมายว่าวันนี้เป็นวันที่พวกเขาทุ่มเทแรงกาย แรงใจทั้งหมดไลส์คอนเสริสที่ยิ่งใหญ่ใจกลางกรุงโตเกียววันนี้เป็นวันที่วงนักร้องหลายๆวงมารวมตัวเพื่อขึ้นแสดงให้เห็นถึงศักยภาพในด้านการดนตรีของตัวเองหนุ่มๆทั้ง 4 ขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทีที่สง่าแววตาที่เด็จเดี่ยวเตรียมพร้อมที่จะระเบิดดนตรีร็อคที่ร้อนแรงเสียงกลองดังขึ้นด้วยฝีมือของไค มันทำให้รู้สึกถึงอารมณ์หดหู่ไม่นานเสียงเบสและกีต้าร์ก็คลอกันไปด้วยเพิ่มความร้อนแรงในทำนองเพลงเมื่อเสียงที่ใหญ่และทรงพลังของรูกิดังผ่านไมค์มันทำให้พร้อมความหดหูและร้อนแรงในอารมณ์เดียวกันทำนองเพลงที่รุนแรงและเนื่อร้องที่บ่งบอกถึงสังคมด้านลบของญี่ปุ่นผ่านเสียงของรูกิได้รับความสนใจจากผู้ชมเป็นอันมากทำให้พวกเขาขยับเนื้อตัวตามไปด้วยความร้อนแรงของเสียงดนตรีเมื่อเสียงรูกิค่อยๆจากหายไปเสียงดนตรีที่ไพเราะค่อยๆลดความร้อนแรงลงเรื่อยๆก็มีเสียงปรบมือที่ดังระงมไปทั่วพวกเขาโค้งคำนับขอบคุณผู้มาชมและกรรมการตัดสินในครั้งนี้อย่างรวดเร็วและเดินลงไปจากเวทีแห่งความฝันนี้อย่างสง่าทุกคนเดินลงมาด้วยรอยยิ้มในเมื่อวันนี้ทำเต็มที่แล้วถึงผลที่ต้องรับมันจะเป็นอย่างไรพวกเขาก็พร้อมที่จะรับมัน“ไปห้องน้ำก่อนนะ”อาโออิหันไปพูดกลับทุกคนพลางเดินไปข้างหลังเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ“ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”รูกิพูดพร้อมกับวิ่งไปทางเดียวกับอาโออิสร้างความงุนงงให้กับหนุ่มร่างบางเรือนผมสีทองอย่างมาก“กินน้ำไม๊เรตะ...ฉันเห็นนานเกรงตั้งแต่ตอนแสดงแล้ว”ไคพูดพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้เรตะเขารู้ว่าเรตะเป็นคนขี้อายและจะแกรงมากเวลาเล่นเบสในที่ๆคนมาชุมนุมกันเยอะเขาก็เคยเจอแบบนี้บ่อยจนชินแต่เรตะไม่ชินซักที“อืม..ขอบใจ”เรตะกล่าวขอบคุณไคหลังจากที่ยื่นมือไปรับแก้วน้ำมาดื่มแล้วเดินออกไป
.........................................................................................................................................
“อาโออิ”เสียงเรียกที่ทรงพลังช่วยหยุดการเคลื่อนไหวของชายร่างสูงนั้นไว้“ฉันไม่รู้จะทำยังไง”อาโออิพูดอย่างเหนื่อยหน่ายถึงเขาจะรักรูกิมากแต่ก็ไม่อาจทำให้เพื่อนเสียใจได้“ฉะ..ฉะ...ฉ้านรักนายนะอยากให้นายรู้ไว้เท่านี้..”ร่างเล็กพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นไหวในเมื่อหนทางที่จะรักกันมันเป็นเพียงเส้นขนานที่ไม่มีวันที่จะบรรจบกันได้เขารู้ว่าอีกไม่นานจะเกิดอะไรเพียงแค่เก็บความทรงจำที่ดีของเราเอาไว้เท่านั้น เท่านั้นจริงๆเขาไม่อาจทำให้ใครอีกคนต้องร้องให้และอาโออิก็คงคิดเช่นเดียวกับเขา“เราเลิกกันเถอะ”เป็นคำที่จิงจังจากมากของผู้ชายขี้เล่นคนนี้อาโออิเขาไม่อาจจะทนได้กับสถานการณ์ที่ต้องแอบแย่งของรักจากเพื่อนได้อีกเขาจะหยุดรักรูกิขอให้มันเป็นเพียงความทรงจำความฝันอะไรซักอย่างร่างเล็กของรูกิสั่นไหวขึ้นเรื่อยๆอาโอยเอื้อมมือไปคว้าร่างเล็กนั้นไปกอดอย่างทะนุถนอมครั้งสุดท้ายแล้วสินะเขาก้มลงไปจูบที่ริมฝีปากรูกิบางเบาของรูกิเขากดริมฝีปากของตัวเองลงไปอย่างรุนแรงและเร่าร้อยเขาสอดริ้นเขาไปภายในลิ้นของทั้งสองพันกันเหมือนกับเป็นเครื่องบ่งบอกว่าเขาจะจำวันนี้วันสุดท้ายนี้ไว้ในความทรงจำตลอดไป......................................................................................................................................... . “รักกันต่อไปนะ”เรตะพูดพลางเดินหันหลังให้ร่างสองร่างที่กำลังแลกเปลี่ยนความอบอุ่นให้กันคำพูดคำเดียวด้วยน้ำเสียงเรียบๆของเขามันทำให้ร่างสองร่างชะงักและแยกออกจากกันอย่างทันทีหลังจากเขาเดินออกมาจากห้องน้ำเขาก็ไดยินเสียงคนคุยกันหลังห้องน้ำและนั้นทำให้เขารู้..รู้ความรักที่เก็บซ่อนไว้ในใจของคนสองคนเขาเดินออกมาด้วยเรี่ยวแรงที่หายไปได้ยินเสียงประกาศจากบนเวทีว่า The GAZETTE ชนะการแข่งขันในครั้งนี้แต่ตอนนี้เขาไม่ยินดียินร้ายกับผลการแข่งขันเขาเดินขึ้นรถสปอร์ตสีดำสนิทขับออกไปในย่านที่ชุกชุมไปด้วยของมึนเมาเขาเอาความเสียใจทั้งหมดใส่ลงไปในขวดเหล้าพลางดื่มมันแก้วแล้วแก้วเล่า“เรตะ...ขอให้นายรู้ไว้ฉันจะอยู่ข้างนายตลอดไป..เพราะนายคือคนที่ฉันรัก”เสียงๆหนึ่งพูดอยู่ข้างๆหูเรตะเขารู้ว่าเรตะคงจะไม่ได้ยินแต่แค่นี้แหละขอให้ได้บอกความในใจทั้งหมดเขาก็พอใจแล้วเขาพาเรตะที่อยู่ในสภาพเมาหลับออกจากผับดังไปยังบ้านของเขา“จำไว้นะฉันจะอยู่ข้างนาย”เขารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วไม่แปลกที่เรตะจะเสียใจขนาดนี้ในเมื่อเขารักรูกิมาก มาเสียจนไม่หันมองคนข้างๆกาย
ผมก็แค่นี้แหละได้แต่เก็บความรักไว้ในใจ
ในเมื่อคนที่ผมรักคือเพื่อน
มันเป็นเพียงเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบกัน
ขอแค่นี้ขอให้ได้ใกล้ชิด อยู่ใกล้ๆคอยดูแลอยู่ใกล้
แค่นี้มันเหมือนกับเราสองคนอยู่ไกลกันมาก